Dziewięć - Nie wiesz, co robisz!

Listopad 2013

Obróciłam się na plecy z głośnym jękiem. Nikt mi nie odpowiedział. Sięgnęłam ręką przed siebie. Pusto. Chwilę potem usłyszałam strzępki głosów. Męskich. Kłótnia.

Po cichu podniosłam się z łóżka i dotarłam do drzwi. Z każdym moim krokiem "rozmowa" była coraz bardziej słyszalna. 

- Czy Ty aby się nie posuwasz za daleko?! - krzyczał mój brat. Że co do cholery? Do kogo? Do Erika..?
- Nie robię nic wbrew jej woli! Dobrze wiem, kiedy przestać... - tak, do Durma. No znowu... 

- Nawet jeśli... A tylko się zapędzisz, zrobisz jej cokolwiek złego, a Cię zniszczę, rozumiesz?! 

Złapałam klamkę i pociągnęłam ją do siebie. Momentalnie ucichli. Wychyliłam się zza drzwi, a oni obaj na mnie spojrzeli. 

- Melli, skarbie... - szepnął mój chłopak, cofając się do mnie. Gdy tylko mnie dotknął, dało się słyszeć negatywną reakcję mojego brata... Wtuliłam się w jego bok, ignorując Weihraucha. 

- Daj sobie na luz, okej? - zwróciłam się do bliźniaka, a ten tylko pokręcił głową. 

- Nie rozumiesz, że ja się o Ciebie boję...
- Skup się na Stephanie, dam sobie radę.

- Skrzywdzi Cię... - szepnął. Poczułam jak mięśnie mojego towarzysza napinają się. 

- Patrick... Nie. Nie zrobi mi tego - powiedziałam pewnie.

- Tego nie wiesz.

- Jestem pewna - spojrzałam mu prostu w oczy. Westchnął, po czym odwrócił się na pięcie i... Zszedł na dół.
- Wrócił wcześniej, niż się spodziewaliśmy... - zwrócił się do mnie Erik, a ja smutno kiwnęłam głową.
- Chodź - pociągnęłam go do siebie. Z chęcią przystanął na moją propozycję. Zamknęłam drzwi od pokoju na klucz. Chłopak w międzyczasie zdążył zająć miejsce na moim łóżku.
- Wygodne... I to bardzo... - mruknął, opadając plecami na materac. Ruszyłam w jego stronę i wgramoliłam się na niego. Jego ręce wylądowały na moich plecach, a nasze usta się połączyły.
- Możemy tak przeleżeć cały dzień, mm? - wyszeptałam po chwili, spoglądając mu w oczy.
- Nie mam nic przeciwko temu... - wymruczał, trącając swoim nosem mój i znów skradając pocałunek z moich warg. - Ale wiesz... Nie chcę zaleźć za skórę Twojemu bratu bardziej, niż powinienem.
- Oj tam, Patrick... Niech nie wstrąca nosa w nieswoje sprawy...

Grudzień 2013

Jego wizyta minęła strasznie szybko. Oczywiście nie obyło się bez kilku spięć, ale do tego już się przyzwyczaiłam... Moi rodzice na szczęście nic nie wiedzieli o tej klótni, Patrick mimo tego zachował się jak wzorowy brat. Ale oczywiście zgarnęłam całkiem pokaźny opieprz od Stephanie... Lepiej o nim nie wspominać.

- Jesteś gotowa na wspólne imprezowanie? - zapytała moja przyjaciółka, wchodząc do mojego pokoju.
- Jasne, nie widać? - spojrzałam na nią, poprawiając włosy. Czarna sukienka sięgająca do połowy uda, idealnie przylegająca do mojego ciała pokazywała każdy mój atut. Dziesięciocentymetrowe obcasy sprawiały, że byłam znacznie wyższa. Przejechałam błyszczykiem po ustach i podniosłam się z krzesła. Mimo moich butów dalej byłam odrobinę niższa od panny Mell. Uśmiechnęłam się lekko i razem zeszłyśmy na dół, gdzie czekał Patrick i Alessandro.
- Co jak co, ale moja siostra to miód malina! - zaśmiał się mój brat, chwytając moją dłoń i obracając mną w kółko.
- Najpiękniejsza... - szepnął Olek. Zerknęłam na niego, czując napływający rumieniec. Jego cudne oczy dokładnie mnie obserwowały, chyba próbował zapamiętać każdy fragment mojej twarzy i ciała.
Zmieszałam się lekko, dalej czując palące spojrzenie chłopaka.
Niedługo potem już byliśmy w klubie. Dało się czuć luźną atmosferę, której tak bardzo mi brakowało...

~*~A~*~

- Patrick, mówię Ci, to idiotyczny pomysł - zwróciłem się do Weihraucha, gdy ten opowiadał mi o tym, jak możemy się pozbyć Durma. Naprawdę, jego pomysły były coraz bardziej idiotyczne...
- Ale to ostatnia nadzieja, zrozum! Nie możesz się poddać...
- Nie widzę już żadnej nadziei, rozumiesz? Wolę to zrobić. Odsunąć się w cień, pozwolić jej być szczęśliwą...
- Stchorzyć?
- Nie kocha mnie w ten sposób, w jaki ja chcę... - spuściłem głowę, próbując zahamować nad uczuciami. Kocham ją, cholernie bardzo, ale nie potrafię...
- Ale chociaż spróbuj. A nuż się uda?
- Czemu Ty tak na to liczysz?
- Bo wiem, że lepiej jej będzie z Tobą. Nie ufam Durmowi.

Gdy tylko poszla do łazienki, pozostawiając swoją szklankę z colą mój przyjaciel i jej brat w jednym wsypał tam bialy proszek. Nawet nie pytałem, co to. Nie chciałem wiedzieć.
- Patrick, proszę Cię, posłuchaj mnie wreszcie.
- Taka ilość jej nie zaszkodzi. Wiesz, co masz zrobić, prawda? - pokiwałem głową na potwierdzenie. Miałem zainscenizować, że po tej imprezie... Przespaliśmy się. Idiotyczne, prawda? Jeśli się dowie, to nigdy mi nie wybaczy, stracę ją...
- Jeszcze mi podziękujesz, mówię Ci.
Zacisnąłem wargi, nic nie odpowiadając, bo moja księżniczka wróciła. Zobaczymy, jak będzie...
Chwilę posiedzieliśmy, Mel zdążyła wypić trochę napoju, po czym wyciągnęła mnie na parkiet. Nie żebym miał coś przeciwko temu... Spojrzałem w jej niebieskie oczy. Nie minęła chwila, a nawiązaliśmy kontakt wzrokowy. Coś nie podobało mi się w jej ślepiach. Te źrenice... Były coraz szersze! kurwa.
- Mel... - szepnąłem, gdy przejechała dłonią po moim policzku. Nie zareagowała, tylko dalej robila swoje. A z każdą chwilą robila się śmielsza...
Jej usta zetknęły się z moją szczęką. Wspięła się na palcach i... Mnie pocałowała. Pierw delikatnie, chcąc mnie sprawdzić, by potem ponieść się chwili. Próbowałem zapanować nad emocjami, ale świadomość, że mnie całuje... Odebrała mi rozum. Jej usta tak idealnie współpracowały z moimi... Jakby były stworzone tylko dla mnie...
- Melanie...
- Csi, nic nie mów - wymruczała, nie opuszczając moich ust. - Wiem, że tego chcesz...
Olaboga, co ten Patrick jej tam dosypał?! Własnej siostrze... Gorszy desperat, niż ja.
- Nie wiesz, co robisz - chyba wróciło mi zdrowe myślenie.
- Nie jesteś w stanie sobie wyobrazić, jak bardzo Cię pragnę... - jej ciało przylgnęło do mojego, a potrzeby i pragnienia osiągnęły stan zenitu. Powiedziała to, co tak bardzo chciałem usłyszeć... Mimo tego, że nie wiedziała co robi.
Tłum się przerzedził, najwyraźniej piosenka się skończyła. Dziewczyna to wykorzystała i zaczęła mnie prowadzić w stronę wyjścia. Nie opierałem się, nie potrafiłem. Chociaż powinienem to zrobić. Powstrzymać ją przed zrobieniem totalnego głupstwa. Patrick pewnie tam się cieszył jak głupi, że jego plan zadziałał, a ja nie umiałem. Wiedziałem, że to zniszczy wszystko...
Ledwo wytrzymywała, gdy jechaliśmy do mnie. Jakoś będę musiał nad nią zapanować. Nad nią i żądzami. Nie mogę jej tego zrobić... Mimo, że chcę. Cholernie bardzo.

Całą drogę bacznie mnie obserwowała. Jej oczy z każdą chwilą przerażały mnie coraz bardziej... 

- Kochanie, nie smuć się... - wyszeptała miękko, wplatając palce w moje włosy. Byliśmy już u mnie, a dokładniej w salonie. 

- Naprawdę, nie wiesz, co robisz.

- Nie pragniesz mnie...? - zaszkliły się jej oczy. Momentalnie się cofnęła, po czym rozsunęła suwak sukienki. - Nie chcesz mnie? - zdjęła ją z siebie, ukazując ciemną, koronkową bieliznę. Oblizałem usta. Tak bardzo chciałbym ją z niej zerwać... Nie mogę, Alessandro, opanuj się.

- Chcę, nawet nie wiesz jak bardzo... Ale nie wiesz, co robisz! - starałem się zachować zimną krew. 

Rozpłakała się. Podszedłem do niej i przytuliłem ją do siebie. Próbowała mnie odepchnąć, ale udało mi się ją utrzymać. Jej cieple łzy kapały na moje ramię, próbowałem ją pocieszyć, ale ta sytuacja...

- Słońce, połóż się spać, porozmawiamy rano, dobrze?

- Idź tam ze mną, proszę... - spojrzała na mnie prosząco. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do siebie. Chwilę potem leżeliśmy już w moim łóżku.

- Wiesz, że Cię kocham, prawda? - szepnęła, bawiąc się guzikami mojej koszuli. 

- Wiem... Ale nie kochasz mnie w ten sposób, w jaki ja chcę... 

- Wcale, że nie...

- Taka jest prawda, Melanie. Śpij już, proszę Cię - powiedziałem, z trudem hamując swoje emocje. Tak bardzo chciałem skłamać...


__________________
tak, wiem, nikt się nie spodziewał tak zrytego Patricka XD myśleliście, że to Olkowi tak odwali, co nie? XD
Cóż, nie wiem już, co napisać, także do zobaczenia za dwa tygodnie!