Dziesięć - Nic Ci się nie stanie

Grudzień 2013

Wyjeżdżam stąd. Nie mogę tu zostać... Szczególnie nie po tym, co się dziś wydarzyło. Nie, nie chcę o tym nawet myśleć. To się nie mogło wydarzyć naprawdę. To jest cios poniżej pasa...
Od dwóch godzin siedzę na lotnisku i czekam na mój lot. W glowie cały czas krążą myśli o tym, co się wydarzyło dzisiejszej nocy. Film urwał mi się w domu Olka... A potem... Obudziłam się z nim, w jego łóżku... Co mogło się wydarzyć? Czy to, co jest taką oczywistością..?
Nie, przecież nie. Jesteśmy przyjaciółmi, nikim więcej, prawda? Nie może to być więcej. Mam Erika.
Z ręką na sercu przemierzałam halę odlotów, by polecieć do niego. Ciekawe jak zareaguje na wieść, że chcę z nim zamieszkać. W trakcie rozmowy ani słowem o tym nie wspomniałam...
Godzinę potem lądowałam już w Dortmundzie. Odebrałam swoje walizki i ruszyłam w przez halę przylotów. Uważnie patrzyłam się na ludzi, czekających na swoją rodzinę, przyjaciół, czy partnerów, dopóki nie znalazłam tej mojej osóbki. Od razu poczułam się lepiej.
- Melanie - wyszeptał z ulgą, zamykając mnie w swoim niedźwiedzim uścisku. Wtuliłam się w niego i popłakałam. - Kochanie, co się stało?
- Nie wytrzymam tam z nimi, rozumiesz? - wyłkałam, a on westchnął.
- Chodźmy lepiej - powiedział cicho. - Porozmawiamy w domu - zabrał moje rzeczy i opuściliśmy lotnisko. Pół godziny potem byliśmy już u niego. Zrobił gorącą czekoladę i usiadł obok mnie na kanapie. Jego ręce jakby z automatu znalazły się na mojej talii i przycisnęły mnie do niego.
- Mój brat, własny brat dosypał mi czegoś do coli. Film mi się urwał i... Obudziłam się u Alessandro w domu - uścisk z każdą chwilą był coraz mocniejszy. - Nie wiem, co się wtedy działo, ale jak on tak mógł... - łzy znów leciały mi z oczu.
- Myślisz, czy... Mogło do czegoś dojść?
- Nie... Alessandro to tylko przyjaciel, przecież wiesz o tym.
- Wiem. Ale boję się, że zrobił coś Tobie wbrew woli - odetchnęłam ciężej. Wierz mi, też się tego boję.
Z entuzjazmem przystał na moją prośbę/pytanie, jakkolwiek to brzmi. Nie trzeba było go długo namawiać. Widać, że i mu zależy... Na szczęście teraz obędzie się bez tych kilometrów, przelotów i innych spraw. Tylko on i ja.
Mój telefon odzywał się bardzo często. Alessandro, Patrcik, Stephanie, znów mój przyjaciel, rodzice... I tak bez końca. Nie odbierałam od żadnego z nich, nie chciałam z nimi rozmawiać.
Późnym popołudniem wpadł do nas ktoś z niespodziewaną (przynajmniej dla mnie) wizytą.
- A ci już się za sobą stęsknili, czy co? - zaśmiał się Hoffi, gdy tylko mnie ujrzał.
- Też za Tobą tęskniłam, Jona - przytuliłam się do niego.
- Tak naprawdę to Melanie zamieszkała ze mną -  Hoffmann się zdziwił, słysząc wypowiedź mojego chłopaka. Zaśmiałam się, widząc jak patrzy się to na mnie, to na niego.
- Nie spodziewałem się tego za nic! - oznajmił, jak przypomniał sobie, jak używa się języka.
- Jak widać, zaskakujemy coraz bardziej - powiedziliśmy zgodnie.

***

Święta były coraz bliżej. Od mojej decyzji co do przyjazdu do Dortmundu z Monachium rozmawiałam tylko i wyłącznie ze Stephanie. No i moimi rodzicami. Oczywiście jak to panna Mell, musiała mnie srogo opieprzyć za zero zastanowienia się nad swoim "durnowatym" pomysłem, ale po części rozumiała to, co zrobiłam. Jak to ona mówiła, sama by nie umiała zamienić choćby słowa z Patrickiem, czy Alessandro po tym. Nic nie wiedziała o ich zamiarach...
Zaśnieżony Dortmund to piękne miejsce. Tyle życzliwości ze strony mieszkańców... Wspaniali ludzie!
Właśnie byliśmy na zakupach, kupowaliśmy prezenty dla najbliższych.
- W poniedziałek wylatujemy do moich rodziców, muszą Cię w końcu poznać - oznajmił mi, gdy przechodziliśmy przez centrum.
- A co robimy z moimi...?
- Pierwszy, drugi dzień świąt pani odpowiada..? - widać, że nie był za chętny do przylotu do Monachium, ale to moi rodzice, muszą wiedzieć, że żyję i mam się dobrze.
- Mhm... - zamyśliłam się. Alessandro nie będzie, więc tylo wytrzymać z Patrickiem... - Jasne, mi pasuje.
- Chodźmy na łyżwy! - pociągnął mnie za sobą. Nie miałam wyboru, poszłam tam z nim.
Po wybraniu łyżew próbował mnie wyciągnąć na lodowisko, ale zaparcie się trzymałam. Nigdy w życiu nie jeździłam!
- Erik - rzuciłam spanikowana. - Nie umiem jeździć na łyżwach.
- No chyba żartujesz sobie ze mnie.
- No naprawdę. Nigdy się tym nie interesowałam.
- To teraz spróbujesz. Nauczę Cię! - panie i panowie, Erik Durm będzie uczył mnie jeździć na łyżwach!
- Proszę pana, mogę wziąć nieprzygotowanie?
- Na moim przedmiocie nie ma czegoś takiego, jak nieprzygotowanie - odparł poważnie.
Przed zaczepną odpowiedzią wstrzymała mnie grupka fanów. Nasza rozmowa zeszła na chwilę na dalszy plan, ustąpiła kibicom. Erik z chęcią pozował im do zdjęć, czy podpisywał im koszulki albo karty.
- Chodź, to na serio nie boli - wznowił temat, gdy wszyscy odeszli.
- Dopóki się nie przewrócę - wywróciłam oczami.
- Będę Cię asekurować, nic Ci się nie stanie.
Westchnęłam i postawiłam krok na przód.
- Brawo, oby tak dalej - pochwalił. Chwilę potem staliśmy już na tafli lodu.
- To jest jak jazda na rolkach. Odpychasz się najpierw jedną, a potem drugą nogą - instruował. - Śmiało.
Nieśmiało zrobiłam to, co powiedział. Cały czas trzymał mnie za ręce i robił to samo, tyle że tyłem. O dziwo z każdą chwilą szło mi coraz lepiej... Dopóki nie postawiłam źle nogi i nie padłam plackiem wprost na niego. Zaśmiał się i cmoknął mnie w usta.
- Mówiłam, że to nie dla mnie - wymamrotałam, ponieważ nasze wargi dalej się stykały, ale nie całował.
- Też tak na początku robiłem, nie martw się - niewiele się odsunął, by móc normalnie ze mną rozmawiać. - Ale jak Cię nauczę, to będziemy startować w zawodach łyżwiarskich - znów mogłam słyszeć jego cudowny śmiech.
- Chyba powinniśmy wstać - rozejrzałam się wkoło. Kilkoro ludzi już nam się przyglądało. Przytaknął mi i jakoś znów ustałam o własnych nogach. Jednak tym razem jego dłonie spoczywały na mojej talii.
- Chodźmy na gorącą czekoladę, znam miejsce, gdzie dają najlepszą! - rzekł z zachwytem, nie przyspieszając kroku.

~*~A~*~

Czuję się jak ostatni frajer. Wiedziałem, że to tak się skończy. Nie odzywa się do mnie już od dobrych dwóch tygodni. Z tego co wiem, to do Patricka też nie. Ale na to w pełni sobie zasłużył. Sam tego chciał.
Ale czym ja zasłużyłem? Przecież nic jej nie zrobiłem! Fakt, był pocałunek, ale to ona go zainicjowała... Jej usta... Do tej pory czuję ich smak. Ta delikatność... Na samo wspomnienie było mi w niewielkim stopniu lepiej.
Tęsknię za nią. Cholernie bardzo. Chciałbym widzieć, co u niej, ale co mogę zrobić? Przez przyjaciela muszę cierpieć.



_____________
Witam Was, kochane, o 7:05 w ten piękny, przedwakacyjny, poniedziałkowy poranek! Jakie nastroje przed upragnionym urlopem?
Zapraszam do lektury i widzimy się tu za dwa tygodnie! ^_^