Dwa - Nieodwzajemniona miłość boli najbardziej

Sierpień 2013

Schodziłam właśnie z boiska za chłopakami, przeglądając jednocześnie zdjęcia z meczu. Oczywiście kolekcja zdjęć Pana z Niebiańskim Uśmiechem się powiększyła, ale te zdjęcia były o wiele śmieszniejsze, niż te, które robiłam na rozgrzewce.
- Hej! Ty z aparatem! - usłyszałam, nim zniknęłam w tunelu. Odwróciłam się i zauważyłam, że ktoś za mną biegnie. A dokładniej PzNU. Z bliska wyglądał jeszcze bardziej uroczo, na ten widok z TAKIEJ ODLEGŁOŚCI poczułam jak moje serce gwałci płuca normalnie.
- Tak słucham? Zgubiłeś się gdzieś?
- Nie! Skądże... Po prostu... Chciałem się dowiedzieć, kto robił zdjęcia w naszym spotkaniu.
- Melanie Weihrauch - wyciągnęłam rękę w jego stronę.
- Erik Durm - uśmiechnął się, a jego oczy przepełniły się iskierkami radości. - To może... Dasz się wyciągnąć na kawę? Przy okazji zobaczę, jak wyszedłem - zaśmiał się.
Przygryzłam wargę. Pójść, czy nie pójść, oto jest pytanie. Ale wizja spędzenia choć chwili w towarzystwie TEGO uśmiechu...
- Z ogromną chęcią - odpowiedziałam, a ten miał coś powiedzieć, ale przerwały mu czyjeś nawoływania.
- Cholera - zaklął - wołają mnie. Masz może długopis? - spytał.
- Chcesz mój numer? - pokiwał głową na zatwierdzenie. Kilka minut rozmowy, a tu bam, chce mój numer. Świat się kończy.
Miałam rzecz, której potrzebował. Zapisał sobie... Na ręce, w widocznym dla siebie miejscu.
- Odezwę się niebawem! - dodał na odchodne, a ja jak głupia stałam kilka minut i patrzyłam się w miejsce, w którym zniknął, machając mi. Nie, to nie jest na prawdę. Zaraz Patrick mnie obudzi, rzucając we mnie poduszką z tekstem, że znowu zaśpię. Ewentualnie Stephanie to zrobi.
- Madame Tussauds jest w Berlinie - zaśmiał się mój brat, a ja oprzytomniałam. - Chodźmy, bo Alessandro korzenie zapuści przed samochodem.
Powoli kierowałam się z piłkarzem do wyjścia. Chyba nie zauważył zmiany w moim zachowaniu, albo się nią nie przejął.
Oczywiście przed samochodem zastaliśmy Schoepfa. Zerknął na mojego brata, po czym całą uwagę skupił na mnie. Bacznie mnie obserwował, a w jego oczach zobaczyłam dziwne przebłyski. Wywróciłam oczami, odblokowałam samochód i otworzyłam wszystkie drzwi. Wrzuciłam klucze na fotel kierowcy i bez słowa wślizgnęłam się na tylną kanapę. Myślałam, że Olek usiądzie z przodu, ale się pomyliłam... Zajął miejsce obok mnie.
- Mała, musimy pogadać - szepnął, bym tylko go usłyszała. O co mu chodziło? Nigdy tak nie mówił, gdy chciał pogadać ze mną w cztery oczy, po prostu brał na rozmowę.
- Kiedy?
- Wpadam do Was, wszystko zrobię - odwrócił się w stronę Patricka, który próbował mu coś przekazać. Czyli temat na razie zamknięty.
- Już romansują! Melanie ja Ci mówiłem, zero chłopaków! - starał się zabrzmieć jak nasz tata. Wybuchliśmy śmiechem, marnie mu to poszło.
- Wypraszam sobie, my tylko Cię obgadujemy - gdyby nie to, że z nim "rozmawiałam", to bym mu uwierzyła.
- Chyba na serio się nie wymęczyliście na tym meczu, bo aż chcecie biec za autem.
- Nie mam nic przeciwko.
Mój braciszek zamyślił się na chwilę. Pewnie myślał, co zrobić.
- Bo jeszcze mi rodzice zarzucą, za to, że puszczam Cię samą... - rzekł, zerkając w lusterko. - Ale Alessandro może się przejść.
- Będę do domu z buta wracał potem, teraz Cię wykorzystam.
Milczeliśmy kilkanaście minut. Potem.. Przerwało je nadejście SMSa. Nieznany numer.
"Witaj piękna fotografko, z tej strony Erik ;) Pamiętasz o naszej kawie?" Uśmiechnęłam się sama do siebie, a mój przyjaciel siedzący obok cicho westchnął. Mógł zauważyć? Czy był zajęty swoimi rozmyśleniami?
Zastanawiałam się, co i czy w ogóle mu odpisać... Na razie jedynym posunięciem było czekanie, w nadziei na to, że wymyślę coś sensownego, nie chciałam żadnej głupoty palnąć.
Co jakiś czas czułam na sobie czyjeś spojrzenia, szczególnie w domu, gdy odgrzewałam chłopakom obiad. Rodziców nie było, więc na mnie spadł obowiązek opieki nad dziećmi, znaczy się Alessandro i Patrickiem.
Przyniosłam im jedzenie, a sobie kawę i zajęłam miejsce na fotelu, bo panowie się rozwalili na kanapie. Telefonem się nie przejmowałam, leżał na blacie w kuchni i czekał na mój ruch.
- To teraz relaksik i za dwa dni wyjazd - rzucił mój brat.
- Co ja bez Was zrobię przez te dziesięć dni? - starałam się zabrzmieć na załamaną.
- Umrzesz z tęsknoty. Proste? Proste.
Rozmawiałam z Patrickiem, Alessandro dalej uparcie milczał, chyba czekał na ten moment, kiedy to będziemy sami...
- Mel - szepnął, gdy stało się to, co było kwestią czasu-telefon od Stephanie, całego świata mojego brata. Powoli podniosłam wzrok, by na niego spojrzeć. Jego jak zawsze roześmiane oczy były dziś obojętne, nieobecne... Przerażało mnie to. Gdzie ten Olek co zawsze się uśmiecha? - Co od Ciebie chciał?
Czy on miał na myśli PzNU?
- Erik?
- Tak, Durm w samej osobie. Więc odpowiesz?
- Nie mógł podejść i o coś się spytać? - odpowiedziałam mu pytaniem.
- Nie, nie mógł - odpowiedział po chwili, jeszcze ciszej, niż na początku.
- A Ty moim ojcem jesteś, czy co?! - zdecydowanie niepotrzebnie wybuchłam, spuścił głowę. - Alessandro... Przepraszam - podeszłam do kanapy i przytuliłam go do siebie - nie chciałam wybuchnąć.
- Ale to zrobiłaś. A ja się spytałem tylko i wyłącznie z troski o Ciebie.
- Nic nie chciał, zapytał się tylko o to, kto robił zdjęcia... - odrobinę minęłam się z prawdą. Ale tylko odrobinę. Miał mi już coś odpowiedzieć, ale przerwało mu wejście mojego brata. Oczywiście jak to on, zdążył nas sfotografować. I to... MOIM TELEFONEM.
- Mel, kto tak do Ciebie SMSy wypisuje? Od trzech minut niemal non stop wibruje.
- A tylko odczytałeś chociaż jeden - warknęłam, biegnąc po mój sprzęt. Wyrwałam mu go z ręki i wsadziłam w kieszonkę spodenek. Usłyszałam wyrwane westchnięcie Austriaka i zgrzyt sprężyn.
- Muszę już iść, do jutra - ścisnął rękę mojemu bratu, a mi rzucił tylko smutne spojrzenie, na które moje serce smutno zabiło.
- A temu co? - zwrócił się do mnie Patrick, a ja wzruszyłam ramionami.
Gdybyś tylko wiedział braciszku jak jest na prawdę.... Gdybyś tylko wiedział...

~*~A~*~

Okłamuje mnie, czuję to. Musiało być coś, skoro była w takich skowronkach, a potem tak ostro zareagowała na to, gdy zwróciłem jej uwagę... Ona nie wie, czemu tak robię, i chyba nigdy się nie dowie.
Jeszcze Patrick niczego nie zauważył... Pewnie nawet nie zauważył tego, jak się na siebie gapili. Zresztą... Nie powinienem się tym przejmować. Ano tak, jest ten głupi organ, zwany sercem. Chce je ktoś może? Oddam, nawet dopłacę! Bo ja go nie potrzebuję, skoro nie widzi tego, co chciałbym by widziała. Nieodwzajemniona miłość boli najbardziej.

~*~E~*~

Dzisiejszy dzień, mimo słabego rezultatu meczu, mogę śmiało uznać za jeden z lepszych. A jest to głównie spowodowane jedną osobą.
Melanie Weihrauch.
Blondwłosa, niebieskooka piękna fotografka. Z jedną wadą - z ich "obozu". Już po koszulce widziałem, mimo to... Pokonałem wszelkie nieśmiałości i ruszyłem do niej. Poczułem nagłą potrzebę poznania jej. Ale jak to chłopacy, nie dane mi było długo z nią porozmawiać. Nie wiem jakim cudem zdobyłem jej numer telefonu. Co ja musiałem pokonać, by wypowiedzieć to normalnie...
Nieśmiałość to moja największa dysfunkcja. Momentami wręcz jej nienawidziłem. Gdy przechodziłem do BVB ciężko było mi się zapoznać z chłopakami. A teraz? Po roku? Oddałbym życie za połowę.
Tak samo było z dziewczynami. Wiele razy się na nich przejechałem. Leciały tylko na pieniądze i sławę, której mi nie brakuje. Nawet ostatnio. Piękna brunetka, Julia. Myślałem, że ona jest tą jedną jedyną, ale po trzech miesiącach pokazała siebie... Nie pracowała, uczyła się i... Chciała imprezować. Nie dla mnie... Więc... Na co mi sława, bogactwo, skoro brak drugiej osoby u boku?

- Te Piękny! - zawołał Jonas, ściągając mnie na ziemię. Dalej wyczekiwałem odpowiedzi na SMSa od Melanie. - Zakochałeś się, czy co?
- Nie, skądże. Po prostu się zamyśliłem.
- O tej, z którą gadałeś? - wtrącił się Matthias.
- Z jaką gadał? On? Taki nieśmiały?
- Z jedną z "obozu" czerwonych. Przecież pełno ich tam było. Jona, nic nie widziałeś? Mimo iż takie - zrobił jak wielu kucharzy, zachwalających swoje potrawy - są one od nich i nawet ich nie tykać!
- Sorry, ale ja w przeciwieństwie do Was grałem - mój przyjaciel spojrzał na nas z pobłażaniem.
- A Eriś wręcz przeciwnie, bo chyba udało mu się jedną z nich wyrwać.
- Wcale nie! - zaprzeczyłem, a wszyscy spojrzeli znacząco na Gintera.
- Przepraszam, ale to nie ja wchodzę na teren zakazany.



______________________
też kocham PzNU :v <3 rozdział tak na osiem razy mi się podoba, ale cóż.......