Jeden - Poddałem się. Znowu

Sierpień 2013.

Przygotowywałam swój sprzęt fotograficzny. Nawet jeśli jest to mecz między rezerwami, to i tak przepełniony emocjami. Patrick chodził jak nakręcony, najchętniej to pojechałby już na stadion.
- Młody, spokój - zaśmiał się tato na widok swojego syna w takim stanie.
- Tato, to jeden z najważniejszych meczy. Nawet jeśli to spotkanie towarzyskie - mężczyzna wywrócił oczami. - Mel, kiedy będziesz gotowa?!
- Jestem - wyszłam z pokoju i skierowałam się do salonu.
- Czyja koszulka dzisiaj? - spytał, widząc mnie w korytarzu. Po każdym meczu Amateure dostawałam od jednego z chłopaków górę od trykotu meczowego. Skończyło się na tym, że mam nawet po kilka koszulek jednego gracza! Ale oczywiście każda jest w innym wydaniu: wyjazdowa, bądź domowa. No i sezony, od nich też zależy ich wygląd. Pewnie, gdyby przyszedł jakiś specjalista od koszulek piłkarskich to moją "kolekcję" pewnie wycenił na sporawszą sumę... Nawet bym ich nie sprzedała! Każda z nich ma dla mnie wartość sentymentalną... Szczególnie te dane przez mojego brata i... Alessandro. Tak, Alessandro Schöpfa. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko, wręcz jak brat i siostra.
- Zdradziecka łajza - fuknął, stając za mną. Dziś wybrałam właśnie '9'.  - Jeszcze chwila i będziesz szła pieszo.
- Patrick! Nie zrobisz mi tego.
- Dzieciaki, ile Wy macie lat?! Wynocha z domu! - zażartowała mama, a my udając, że jesteśmy obrażeni, wyszliśmy z domu. Wsiedliśmy do samochodu i wybuchliśmy śmiechem.
- Ale zaraz... Ja Ci mówiłem, wynocha z samochodu. Idziesz z buta!
- Już Ci pójdę. To że jesteś starszy o kilka minut nic nie znaczy.
- Znaczy i to wiele. Na przykład to, że musisz się mnie słuchać. I że mam Ciebie pilnować.
- Mam 19 lat! Ty tak samo.
- Ale jestem starszy.
- O głupie kilka minut. Patrick nooo... - zignorował mnie, bo właśnie wycofywał z podjazdu. - Jedziesz po Alessandro, co nie?
- A co Ty się tak tym przejmujesz, hmmm?
- Zawsze z nami jeździ - wykaraskałam się z niepotrzebnego tłumaczenia.
- Tak tylko mówisz... Ukrywasz coś przede mną!
- Ja? Przed Tobą? Serio?
- Tak - westchnęłam, kręcąc głową.
- Aj, Patrick, Patrick. Alessandro jest dla mnie jak Ty.
- No niech Ci będzie...
Po kilku minutach jazdy w milczeniu zatrzymaliśmy się przed kamienicą, w której mieszkał Schöpf.
- Narzekałem na Ciebie, ale ten jest jeszcze gorszy - jęknął mój brat, gdy Austriak dalej nie przychodził. Wywróciłam oczami, a po chwili otworzyły się tylne drzwi od auta.
- Olek, Patrick twierdzi, że stroisz się bardziej niż baba.
- A przez łeb to chcesz? - zapytał, wychylając się zza mojego fotela. Cmoknął mnie w policzek, a mojego brata zdzielił po głowie. - W ogóle to cześć.
- Zaraz mogę Ci powiedzieć adiós i będziesz gnać za samochodem.
- Nie martw się - pocieszyłam przyjaciela. - Mi mówił to samo, a jak widzisz dalej tu siedzę.
- Wtedy żartowałem! - zapewnił. Tak tak, braciszku. - Ale teraz mówię poważnie - spojrzałam porozumiewawczo na Schoepfa, a ten zachichotał.
- Szefie, bo się spóźnimy.
- Jak widzisz już wyjeżdżam, Zastępco.
Alessandro usiadł i zapiął pas. Bezpieczeństwo ponad wszystko - pomyślałam.
Po chwili jazdy gdzieś skręcił. Ah tak, przecież McDonald's to ich stałe miejsce jedzenia przed meczem.
- Mel, to co zawsze? - zapytał Weihrauch, a ja mu zatwierdziłam. - Alessandro?
- Duży, jak zawsze.
Hah, dziś wypadała jego kolej, by stawiać wszystkim "obiad". Po kilkunastu minutach wrócił, z rękoma pełnymi jedzenia. Dał każdemu jego porcję i zajęliśmy się pałaszowaniem. Nikt nie podjął tematu rozmowy, chłopacy byli tak zaabsorbowani jedzeniem, że zapomnieli o bożym świecie.
- Panowie... Wiecie, że za 15 minut macie być na rozgrzewce, a zostało nam jakieś pół godziny drogi?
Mój brat wybuchł śmiechem, a Olek wywrócił oczami.
- Teraz się ucz - odłożył kubek na podstawkę do niego i odpalił silnik. - Tak się jeździ - z piskiem opon ruszył spod maka.
Wrócił na główną drogę i nieźle depnął gazu. Bez niczego wymijał kolejne pojazdy, a Schöpf patrzył się na niego wręcz z podziwem.
- Czekam na ten piękny moment, kiedy to zadzwonisz do mnie z tekstem "Cholera, dostałem mandat".
- Przeliczysz się i powiem, że się go nie doczekasz. Radary mnie unikają - zabłysnął ząbkami, momentalnie zwalniając. - Melanie, ile minut minęło?
- Czternaście - oznajmiłam, a oni momentalnie ewakuowali się z pojazdu. Zaśmiałam się, widząc z jaką prędkością lecieli na stadion. Powoli opuściłam samochód, zamknęłam go i ruszyłam w ślad za piłkarzami.
- Hej Mel! - zawołał Pierre na mój widok obok ławki rezerw. - Van den Haag już się szykuje z opierdolem na nich.
- Nie moja wina, że tak wolno jedzą.
- Tak lecieli, że aż się kurzyło. Widzisz? Już wyszli, uwaga. Trzy...
- Dwa...
- Jeden...
- Weihrauch i Schöpf! - usłyszeliśmy głos trenera. Odruchowo spojrzałam na niego. - Nie Ty, Melanie. Tylko Twój braciszek. Spóźnienie. Tak trudno się spakować, prawda? - wywołani stali ze spuszczonymi głowami i czekali na to, aż trener skończy kazanie.
- Panie trenerze, to moja wina - niech tam będzie dzień dobroci dla zwierząt. - Trochę mi zeszło ze spakowaniem się, potem samochód nie chciał mi odpalić...
Chłopacy spojrzeli się na mnie z wyrazem wdzięczności w oczach. Wiedzieli, że mi się nie oberwie.
- Jeśli to tak... No dobrze, jesteście ułaskawieni, cieszcie się. A teraz co do sztuki na rozgrzewkę! Zaraz Borussia do Was dołączy - zawodnicy posłusznie zaczęli biegać i rozciągać się przed meczem, Hojbjerg także. Wyjęłam swój sprzęt i zaczęłam wykonywać moją pracę. Zachowywali powagę, nawet wtedy, gdy akurat któregoś z nich ujmowałam w kadrze. Mecz z drużyną z Dortmundu na serio był bardzo dla nich ważny.
Gdy dołączyła druga drużyna, im także zaczęłam robić fotografie. Moją uwagę przykuł jeden, słodki brunet o niebiańskich oczach i powalającym uśmiechu. Chyba zauważył, że wpatruję się w niego, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej. Nie mogłam przegapić takiej okazji i zrobiłam mu kilka zdjęć w takim stanie.
Gdy zeszli do szatni, przeglądałam zdjęcia, które już zrobiłam. Tak bardzo słodko się uśmiechał! Muszę się dowiedzieć, kto jest właścicielem tego uśmiechu.

~*~A~*~

Zaniepokoiły mnie dziwne spojrzenia posyłane przez Mel w stronę Durma. Były dość... specyficzne, inne niż kierowała do innych, nawet do mnie. Poczułem się dziwnie i to bardzo. Siostra Patricka jest mi bardzo bliska, bardziej niż inne dziewczyny. Zawsze chciałem ją chronić, troszczyć się o nią... Brzmi to, jakbym ją kochał, prawda? Bo tak jest. Wkradła się w moje serce i nie chce odejść. Byłoby to dobre, gdyby odwzajemniała to, co do niej czuję. Ale tak nie jest. Nie zdobyłem się na odwagę,by jej to wyznać. I chyba tego nie uczynię. Za bardzo boję się odrzucenia.
Spotkanie skończyło się remisem 2:2. Miałem swój udział przy bramce Ylli'ego, zaliczyłem dobre spotkanie. Jednak w jego trakcie nie podobało mi się to, że panna Weihrauch całą swoją uwagę skupiła właśnie na Niemcu, a po meczu... Zaczepił ją. Na usta cisnęły mi się setki niekulturalnych słów, a w głowie zrodziła się myśl, abym przerwał ich konwersację. Jednak tego nie uczyniłem, poddałem się. Znowu. Oto ja, Alessandro Schoepf, największy tchórz tego przereklamowanego świata.



_______________________
dobra, chyba serio powinnam się wziąć za pisanie, bo wyszłam z wprawy XD ponad dwa tygodnie męczarni nad jednym rozdziałem!! *mdleje* no jak nie ja XD

pozostawiam Wam komentarz i widzimy się za tydzień :)