Trójka - To jest takie oczywiste

Październik 2013

Moje życie toczyło się swoim rytmem. Kontakty z Erikiem stawały się coraz lepsze, dużo ze sobą rozmawialiśmy przez Skype'a. Z Alessandro się pogodziłam, ale wyczułam zmianę w naszych kontaktach.... Coraz rzadziej wpada do nas z wizytą, mniej ze mną rozmawia.... Bardzo mnie to boli. 

W tym tygodniu pierwszy raz jadę do Dortmundu, do niego. Trochę się boję, jadę do chłopaka, z którym tylko rozmawiam mobilnie. Spędzić z nim kilka dni. Sam na sam... Moje serce od razu radośniej zabiło, a na twarz wkradł się uśmiech. Chciałabym, aby ta znajomość przerodziła się w coś więcej...

Oczywiście, oprócz mojego przyjaciela, swoje zachowanie zmienił mój brat. Gdy tylko dowiedział się o Durmie, to od razu zaczął swoje gadanie. Na moje szczęście nic nie wiedział. 

- Jezu, Mel, stul się - mruknęłam sama do siebie, pakując najpotrzebniejsze rzeczy. Jutro rano miałam wylot, jeszcze tylko rozmowa z Erikiem i spać. 

Usłyszałam początkowe takty mojej ulubionej piosenki, którą miałam ustawioną jako dzwonek telefonu. O wilku mowa normalnie.

~ I jak? Księżniczka gotowa na jutro? ~ spytał, gdy tylko odebrałam. Ucieszyłam się w duchu, kocham to, jak używa w moim kierunku takich słów. Moje serce wtedy tak bardzo wariuje..

- Oczywiście, książę, z niecierpliwością wyczekuję lotu, który pewnie prześpię - zaśmialiśmy się. - Jednak bardziej wyczekuję tej możliwości ujrzenia Cię dłużej niż przez kilka minut!

~ No! Na tę odpowiedź to ja czekałem! ~ wywróciłam oczami. ~ Wpadnę po Ciebie na lotnisko z Marco, dobrze? 

- Dobrze, dobrze. Jak minął dzień? 

~ Tak trochę dziwnie... Trenowałem z pierwszą drużyną! ~ pochwalił się.

- Gratuluję! - pisnęłam. Cieszyło mnie to, że jego kariera idzie w pomyślnym kierunku. - Czemu dziwnie?

~ W sumie to nie wiem, taka mieszanka... ~ urwał na chwilkę. ~ A u Ciebie co słychać, hmm? Żeby nie było, że tylko nawijam o sobie. 

- Tak jak zawsze... Patrick znów wyprawił mi kazanie, że mam na Ciebie uważać - westchnęłam. 

~ Ja u siebie mam niemal podobnie... Jakby to było ich życie, kurdę. Ale robimy, to co chcemy, prawda?

- No wiadomo! - zgodziłam się z nim. Nie będą mi życia układać. - Nie mogę się doczekać jutra - szepnęłam.

~ Ja też. Taki nasz przełom ~ usłyszałam pukanie do drzwi. Mama.

- Poczekasz chwilę? Mama przyszła. 

~ Jasne, słońce ~ odłożyłam telefon pod poduszkę i skierowałam wzrok w stronę rodzicielki. 

- Spakowałaś wszystko? - potwierdziłam. - Jesteś tego pewna? 

- Mamo... Wiem, czego chcę. Czemu wszyscy myślicie, że wiecie lepiej? Nawet Ty? Wystarczy mi to, że Patrick i Olek strzelili focha, bo zadaję się z kimś z "żółtego obozu" jak to mówili. 

- Nic z tych rzeczy! Po prostu nie chcę byś cierpiała, bo widzę, że takie kontakty, jakie są między Tobą, a Erikiem nie satysfakcjonują Cię w pełni... 

- To wina tej odległości, nic więcej. 

- Na pewno? - chciała się upewnić. 

- Na pewno - powoli kiwnęłam głową, zerkając nerwowo na poduszkę. Czy mógł to usłyszeć? 

- Nie będę Wam przeszkadzać... Jak skończycie, to zejdź na dół, dobrze? - skinęłam głową, a ona wyszła. Od razu poderwałam się po komórkę.

- Słyszałeś coś? 

~ A miałem? ~ zapytał. 

- Nie wiem... 

~ Słyszałem głównie szmery... ~ odetchnęłam z ulgą. Moja mama to bardzo spostrzegawcza osoba, wystarczyło mi w zupełności to, że ona już wiedziała, tak mniej-więcej, co jest na rzeczy. Z mojej strony. Jego nikt nie wie... 

Chwilę jeszcze porozmawialiśmy, po czym nadszedł czas na 'rozstanie', które znowu trwało dłuższą chwilę. Po ostatecznym odłożeniu urządzenia, po cichu ruszyłam na dół. W połowie drogi usłyszałam fragment 'debaty'. O mnie... 

- Czyli sądzisz, że się w nim zakochała? - zapytał się tata. 

- Peter, to jest takie oczywiste. Każdy to widzi, do cholery, tylko Ty nie. 

- A co jak ona będzie chciała za nim wyjechać? - dołączył się mój braciszek. Normalnie debata rodzinna bez mojego działu...

- Patrick, nawet tak nie mów! 

- Potrafią gadać ze sobą kilka dobrych godzin. Codziennie. Myśli, że jej nie słychać. 

- Czemu ona nie może sobie znaleźć kogoś tutaj, na miejscu? 

- Jest. Ale sądzę, że... Że ona nie myśli tak o tej osobie, jak on chce - wait, wait, wait. CO. 

Zawahałam się i... Pobiegłam na górę. Nie ważne, że mnie usłyszą, czy coś tego pokroju. Zamknęłam się w pokoju. O co im chodzi? Czemu oni muszą mieć coś przeciwko? To moje życie nie ich, robię to, co chcę. I to nie powinno ich obchodzić. Mimo tego, że są moją najbliższą rodziną. 

Myślałam nad tym, kogo oni mogą mieć na myśli. Nie kontaktuję się z wieloma chłopakami. Tylko Amateure, z czego połowa z nich ma dziewczyny, więc odpadają. Czy oni... Nie, to najgorszy cios. Kilka razy ktoś kręcił się obok drzwi, ale nie zapukał. Bali się, czy co? 

Gdzieś koło 23 udałam się do łazienki. Większość domu już spała, a pozostała część mnie ignorowała, jak ja ich. Wzięłam prysznic, który pozwolił mi się odrobinę rozluźnić. Przebrałam się w piżamę i wróciłam do swojej sypialni. Wystukałam Durmowi 'dobranoc' i poszłam spać. 

Rano Patrick odwiózł mnie na lotnisko. Nie rozmawialiśmy, no może wymieniliśmy drobne uwagi dotyczące wzmożonego ruchu o godzinie ósmej rano. Każdy miał do mnie jakiś wewnętrzny uraz, czy co? 

- Mel, tylko uważaj na siebie... - zaczął, gdy pieszo kierowaliśmy się na lotnisko. - Nie chcemy, by coś Ci się stało. 

- Będę na siebie uważać, nie masz co się martwić, obiecuję.

- Leć, spokojnego lotu życzę - cmoknął mnie w czoło i przytulił. Chwilę potem szłam już w stronę sektoru B, skąd miałam się udać z pasażerami do swojego samolotu.
"Za godzinę się widzimy!" taką oto wiadomość wysłałam Erikowi, nim wzbił się w powietrze.

~*~E~*~

Niedawno uświadomiłem sobie coś, o co nigdy bym siebie nie posądził. Moje serce biło szybciej, gdy tylko z nią rozmawiałem. Na jej widok przez kamerkę uśmiech jak z automatu wkradał się na moją twarz. Ginter i połowa drużyny się mnie czepiała przez to, ale największe oparcie miałem w Jonasie i... Marco Reusie, którzy nie mieli nic przeciwko temu. Zresztą, polubili Melli, często któryś z nich towarzyszył naszej rozmowie. Nie wiem tylko tego, czy ona myślała o czymś więcej niż przyjaźń...

Około godziny siódmej obudził mnie budzik, musiałem jeszcze jako tako wyglądać, gdy będę ją odbierać z Marco. Zjadłem na spokojnie śniadanie i wziąłem prysznic. Miałem budzić Reusa, gdy dostałem wiadomość. A nawet trzy. Od Melli, Niemca i... jedna od nieznanego numeru. Na początek zabrałem się właśnie za nią.

"Nie zapomnisz o mnie tak łatwo" ale od kogo do jasnej ciasnej mogłem to dostać? Wrogów przecież raczej nie mam... Właśnie, raczej. Dobra, mniejsza z tym, kto ją pisał, może da spokój, albo to zwykła pomyłka, przecież też jest taka szansa. 

"Książę gotowy na przylot swojej księżniczki?" - taką wiadomość dostałem od przyjaciela. Jeszcze się pyta głupio. Tego dnia wyczekiwałem z niecierpliwością od kiedy tylko pojawił się regularny kontakt. 

Trzecia była od dziewczyny, pisała, że za godzinę się widzimy. Nareszcie. 

Około godziny dziewiątej wpadł Marco, widać było, że też się niecierpliwił.

- Mój mały Eriś się zakochał, to takie piękne! Tata jest dumny - rzucił na powitanie, tuląc mnie do siebie, niczym matka płaczące dziecko. 

- Tato, my to najpierw odbierzmy Melanie, potem zaczniesz lamentować. 

- Właśnie, Melli. Masz wszystko gotowe?  - wskazałem na szafkę przy której leżał ogromny bukiet lilii i merci. Taki tam zestaw powitalny. - Pisała, że już... - nadejście SMSa nie pozwoliło mu na dokończenie myśli. O wilku mowa. 

- Tak, już się zbieramy - Melanie pisała, że jest już w Dortmundzie i czeka na nasz przyjazd.
Po kilkunastu minutach drogi zatrzymałem auto przed lotniskiem. Teraz tylko znaleźć dziewczynę pośród tego tłumu i w dodatku uniknąć rozgłosu, bo Marco.
- Blondyna, może zostaniesz i poczekasz na nas? Bo jeszcze Cię hotki zaatakują i nie wrócisz z nami w jednym kawałku.
- Dobra... Dam Wam spokój na czas romantycznego powitania... Nie zapomnij kwiatków i czekoladek - westchnął zrezygnowany, wygodniej sadowiąc się w fotelu.
- Dzięki Tato - zaśmialiśmy się, a ja wysiadłem z auta. Zabrałem podarek dla niej i ruszyłem w stronę budynku. Trochę się bałem. Jak przebiegnie nasze spotkanie, czy wszystko wyjdzie pomyślnie... Kurdę, głupi strach.
Mierzyłem wzrokiem ludzi, którzy mnie mijali, szukając Melanie. W sumie, nawet po jednej rozmowie umiałbym ją rozpoznać.
Uśmiechnąłem się do siebie. Stała na uboczu, rozglądając się wkoło. Gdy tylko skupiła na mnie wzrok, jej twarz rozpromieniała i bez zawahania ruszyła do mnie.
- Erik! - krzyknęła, rzucając się mi na szyję, a ja poczułem się, jakbym trzymał cały świat przy sobie.


__________________
Cytując mój poprzedni posta (wiem, jestem mało kreatywna, ale łeb mnie boli, sorry) "Witam Was po dwóch tygodniach przerwy. Wiem, że dziś powinnam dodać rozdział nr. 4, ale liczba komentarzy wręcz mnie załamała. Kochane! Chciałabym wiedzieć, dla kogo piszę... Każda z Was może skomentować... Nawet ta, która nie ma konta google, poważnie :)"

Także... rozdziały tu też będą się pojawiać w takim odstępie czasu...:) Do zobaczenia za dwa tygodnie!