Epilog - Miejsca, gdzie to wszystko się zaczęło...

Lipiec, 2039

Mecz 1. FC Nürnberg-Traditionsteam przeciwko pierwszej drużynie FCN, która po kilku latach walki wróciła do pierwszej ligi. Udane wzmocnienia wreszcie dały się we znaki.
Pośród składu Traditionsteam można ujrzeć Alessandro Schöpfa, Niclasa Füllkruga, czy Ivana Knezevica, który w ostatniej chwili został zauważony przez ówczesnego coacha drużyny, Rene Weilera. Już prawie pakował się do Aschaffenburga, gdy otrzymał szansę od Szwajcara, którą wykorzystał, jak najlepiej tylko mógł. Dzięki temu powrócił na szczyt formy, stając się łakomym kąskiem w pierszoligowych zespołach.
Alessandro opuścił FCN po pięciu latach, na rzecz gry w Borussii M'Gladbach, w której swoją przygodę z futbolem zaczął nasz synek, Liam, który urodził się dwa lata po naszych zaręczynach.

Schöpfi na dwa ostatnie sezony swojej aktywnej gry powrócił do drużyny, która ukształtowała go jako zawodnika, a w podzięce der Club traktował go jako jedną z legend zespołu. Niedawno został zastępcą trenera drugiej drużyny.
Liam w wieku czternastu lat odszedł do Borussii Dortmund. Po BVB trzy lata potem na młodzieńca skusił się londyński Arsenal, gdzie grał dwa sezony. Ostatecznie poszedł w ślady ojca i "wylądował" w Norymberdze, gdzie gra dziś przeciwko niemu właśnie w tym meczu, podobnie jak Luka Knezević.
Lena wyrosła na piękną kobietę. Dziś ma dwadzieścia pięć lat i jest matką trzymiesięcznej Julii, oraz szczęśliwą mężatką. Została architektem, jest jednym z najlepszych w swoim fachu.
Emily i Erik dorobili się bliźniąt - Mario i Juliana, którzy także zostali piłkarzami. Mario gra w Mainz, a Julek wraz z chłopcami w FCN.
Państwo Durm dziś mieszka w Primasens. My powróciliśmy do Monachium - miejsca, gdzie to wszystko się zaczęło... 
Mój brat po pięciu latach związku poślubił Stephanie. Dziś mają Joshuę, dwudziestotrzyletniego syna, studenta archeologii.
Dalej jesteśmy blisko, ale jednak osobno. Każde z nas jest szczęśliwe i spełnione w życiu, przecież otrzymał to, co tylko mógł dostać od losu.
Czy jest coś, czego mogę żałować w swoich poczynaniach? Chyba nie. Mam cudowne dzieci, oraz śliczną wnusię. Wspaniałego człowieka obok siebie, który od ponad dwudziestu lat jest moim mężem i mimo wszystko mnie kocha...
Kilkanaście lat temu potrzebowałam dużo czasu, zmiany otoczenia, złych uczuć, by zrozumieć to, że cały mój świat zawsze był przy mnie. Wystarczyło tylko popatrzeć na niego w ten inny sposób...

________________
Nawet nie wiecie, jak ciężko jest mi się rozstać z tym opowiadaniem. Osiem miesięcy i piętnaście dni (4.02.15-18.10.15) aż tak długo znosiłyście losy Melanie, Erika i Olka? o mateńko, podziwiam :D

Chciałabym Wam podziękować za każdy komentarz, dawał mi kopa, i to ogromnego :) 

Za każdą chwilę, którą poświęciłyście na to ff, przecie mogłyście robić tyle ciekawych rzeczy, a postanowiłycie je poświęić na takie coś pisane przeze mnie XD

Za każdą odsłonę, których jest ponad 4,6 tysiąca!
Za każde słowo, z których (na aktualną chwilę) zebrało się 131 komentarzy!

Podziowiam, że zniosłyście momentami uciążliwego Alessandro, który ostatecznie zwyciężył bój o serce panny Weihrauch z Erikiem. 

Dziękuję za wszystko <3

Możecie mnie jeszcze złapać na Entführte. Tochter des Teufels oraz na Wie ein Unfall kann alles abloesen.... No i rzecz jasna na opowiadaniach, które wyjdą za x lat, których zarys możecie sprawdzić na mojej podstonie ;)

Aaaaa i jeszcze jedno: jutro widzimy się u Patricka... chociaż nie, nie u niego, u Ines oraz... Dowiecie się wszystkiego jutro;)