Dwadzieścia jeden - Nie chcę Cię stracić...

Wrzesień, 2014.

- Musimy porozmawiać - zwrócił się do mnie Alessandro pewnego dnia, było to dobry tydzień po powrocie do domu. Oderwałam wzrok od mojej śpiącej kruszynki i odwróciłam się do niego. Uważnie się we mnie wpatrywał, a jego oczy ukazywały niepewność i coś... Coś, czego nie umiałam określić...
- Dlaczego to robisz? Dlaczego nie potrafisz mnie wybrać? - zapytał prosto z mostu. Brawo, Weihrauch, robisz to już za długo. Zróbże coś wreszcie...
- To nie takie proste... - wyszeptałam. Szala powoli przechyla się w jedną stronę...
- Jest... Nawet nie wiesz, jak bardzo. Obserwowałem go i zauważyłem, że mu zależy tylko na tym, by pokazać mi, że potrafi sobie Ciebie od tak ustawić - pstryknął palcami.
- Alessandro... Przejdźmy do innego pokoju - poprosiłam, spoglądając kątem oka na Lenę, czy się nie zbudziła. Wypełnił moją prośbę i przeszedł do salonu. A ja za nim.
- Melanie, ile razy mam Cię jeszcze uświadamiać, że ze mną będzie Wam lepiej...?
- Zależy mi na Was obu, zrozum to.
- Jemu na Tobie już nie zależy.
- Skąd Ty wiesz takie rzeczy?! - momentalnie ugryzłam się w język, aby nie krzyknąć jeszcze głośniej.
- Ma się te zdolności obserwatora. Inna dziewczyna jest już coraz bliżej, widziałem ich... Co z tego, że macie dziecko, skoro Wasz związek już nie istnieje? Myślisz, że zawsze będzie na Ciebie czekał? - nie otrzymał odpowiedzi na żadne z pytań. - Dlaczego nie możesz spróbować sobie ułożyć życia z kimś innym? Z kimś, kto Cię kocha? - wyczułam, że siebie opisuje w tej części wypowiedzi...
- Z Tobą na przykład, prawda?
- Tak, ze mną. Kocham Cię, do cholery. Mimo przeszłości, mimo tego, że zostawiłaś mnie dla niego... Mimo wszystko - z każdym kolejnym wypowiedzianym przez siebie słowem, zbliżał się do mnie bardziej. Pod wpływem wewnętrznych emocji, odruchowo cofałam się, dopóki moje plecy nie natknęły się na ścianę. Zatrzymał się na krok przede mną i nachylił, chcąc zrównać się ze mną wzrostem. - I nie mam zamiaru przestać.
- Alessandro... Nie mogę. Nie zasługuję na to, by być z kimś takim jak Ty. Są o wiele lepsze ode mnie.
- Ale inne mnie nie obchodzą. Chcę tylko Ciebie, żadnej innej.
- Za bardzo Cię skrzywdziłam.
- Bardziej krzywdzisz tym, że mnie odrzucasz - szepnął z bólem.
- Nie odrzucam Cię... Po prostu nie chcę byś cierpiał.
- Ja już cierpię - spuścił głowę. - Cierpię, bo jesteś jak na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie nie mogę Cię mieć. A to wszystko jego wina.
- Nie - zaprzeczyłam - to tylko i wyłącznie moje dzieło. Chcę jednocześnie zatrzymać i Ciebie, i jego...
- Swoim postępowaniem działasz wręcz odwrotnie. Pomału tracę już siły na walkę o miłość do Ciebie. Nie robię tego świadomie, to mnie przerasta... - nachylał się nade mną coraz bardziej, by w momencie, gdy już nic nas nie dzieliło wyszeptać - Nie potrafię dłużej...
Jego usta musnęły moje, by po chwili wpić się w nie z nieskrywanym pragnieniem. Z początku starałam się hamować, ale z każdą sekundą miękłam bardziej... Nie mogłam się powstrzymać, byłoby to sprzeczne z moimi uczuciami do niego. Uczuciami, które wreszcie zdecydowały wyjść...
Zjechał dłońmi w dół, by złapać mnie za tyłek i unieść do góry. Nogami oplotłam jego biodra, a rękoma szyję i pogłębiłam jeszcze bardziej czułość. Rozbłysły mu oczy, dostał to, czego tak bardzo chciał.
Popędził ze mną na kanapę. Leżałam na niej, a on na mnie, dalej całując. Ręce opuściły dolne partie ciała, by pochwycić policzki. Niewiele się odsunął i pogładził mnie po nich. Nachylił się jeszcze raz i złożył krótki, ale jakże słodki całus na moich ustach.
- Wiesz, że znaczysz dla mnie więcej niż wszystko? Lenka też. Jesteście dla mnie całym światem i chcę mieć Was obok siebie. Czy to tak wiele?
Przecież kocham go. Cholernie bardzo. Nie okłamałby mnie, prawda? Więc to, co robi Erik... Mimo to dalej jestem niepewna...
- Nie potrafię Ci teraz udzielić odpowiedzi... Kocham Cię, wiesz o tym, ale teraz nie potrafię.
Odsunął się ode mnie na drugi koniec kanapy i ukrył twarz w dłoniach.
- Przepraszam... - szepnęłam płaczliwie, przytulając się do jego pleców.
- Chcę dla Was jak najlepiej, potrzebujecie mnie, a Ty takie cyrki odstawiasz. Każdy mądry by już zrezygnował... A ja jak głupi toczę mozolną walkę z Tobą i samym sobą.
- Przepraszam... To nie tak powinno wyglądać...
- Niby w jakim sensie?
- Nie powinnam opuszczać Monachium...
- Melanie nie - poderwał się z kanapy, a ja prawie zaryłam twarzą na siedzisko. - To nie o to chodzi! Nie chcę być czegokolwiek teraz żałowała! Chcę byś wreszcie pojęła miłość do mnie... - krążył jak oszalały po pokoju. - Wiesz co? Nie będę naciskał. Wyjdę i dam Ci ochłonąć i zrozumieć. Jeśli uda Ci się, to zadzwoń, napisz, cokolwiek... - pospiesznym krokiem opuścił mieszkanie bez slowa pożegnania.
Na miękkich nogach przeszłam do sypialni i padłam na łóżko. Lenka dalej spała, nie zbudziła się, na szczęście. Przymknęłam oczy i przejechałam po wargach, W głowie stanął mi obraz całującego mnie Alessandro... Dało się wyczuć wtedy czułość, miłość i pożądanie jednocześnie. Popłakałam się, znowu. Zaistniała sytuacja dobijała mnie coraz bardziej. Alessandro by mnie nie okłamał na swoją korzyść, prawda? A Erik? Przecież mnie zdradził, teraz można się po nim spodziewać wszystkiego.
- Alessandro... Nie chcę Cię stracić... - szepnęłam, licząc, że mnie usłyszy.

~*~A~*~

Wiem, że nie powinienem tego tak robić. Ale inaczej nie potrafię. Kocham ją najbardziej na świecie, ale momentami brakuje mi już siły na tę miłość. Zwłaszcza wtedy, kiedy ona jednocześnie czuje coś do niego. Do tego, który tak po prostu ją zdradził! Gdyby była ze mną, miałaby pewność, że nigdy bym tego nie zrobił. A tak to... Musiała doświadczyć niepotrzebnego.
Nie chciałem odchodzić, nie było to w moim stylu, ale sobie już z tym nie radzę. Z brakiem pełnego odwzajemnienia z jej strony. Każdy chce kochać i być kochany. Nawet ktoś taki jak ja.
Wróciłem do domu i zamknąłem się w czterech ścianach. Każda mijająca minuta wydawała się wiecznością, nie potrafiłem bez niej żyć... Była nieodłączną częścią mnie. Okres, kiedy jej nie było był jednym z najmroczniejszych w moim życiu. Wtedy to wszystko straciło sens, liczyła się tylko piłka. Nie chciałem pamiętać tego wszystkiego, głównie też dlatego opuściłem Monachium. I dzięki interwencji mojego przyjaciela tu się znalazła... Opcje są dwie - albo go zabiję, albo będę mu wdzięczny za to wszystko do końca życia.

Z samego rana, w drodze na trening dostałem SMSa. Od niej. Pisała, że jeśli znajdę chwilę, to czy mógłbym do niej pojechać. Nic nie odpisałem, nie wiedziałem co ma zawrzeć treść wiadomości. Co chciała zrobić? Odrzucenia chyba bym nie zniósł. Brr, nawet nie chcę o nim myśleć...

Na treningu byłem tylko ciałem, starałem się skupić na ćwiczeniach, jednak zbliżająca się wizyta u Melanie skutecznie mnie pochłaniała. Co zrobi? No co?


_______
Jejciu, chce mi się płakać, gdyż iż pwooli to koniec tego bloga :'( jeszcze TYLKO (może i aż) pięć rozdziałów i epilog... ew. nie lubię końca opowiadań :(
Jak się podoba? xx liczę na Was i Wasze opinie, które bardzo motywują!