Dwadzieścia - Coś ciągnie, a z drugiej strony powstrzymuje...

Wrzesień, 2014

Każdego dnia nabierałam siły, a Lenka na wadze. Wszystko było dobrze, gdyby nie to, że Erik i Alessandro próbowali przekonywać mnie w swój sposób do swoich racji... W międzyczasie rzecz jasna odwiedziła mnie niemal cała Borussia, a także Amateure, nie mówiąc już o rodzinie!
Erik chciał naszego powrotu, obiecywał na wszystko, że teraz będzie dobrze, że razem wychowamy małą, próbując to naprawić. Nie wiedziałam, co o tym myśleć, a Dortmundczycy mi nie pomagali w tym...
Po drugiej stronie barykady stała moja rodzina i Alessandro. Tu nie było mówione nic dosłownie, ale wiedziałam, że oni są po stronie Austriaka. A nasze rezerwy w tym polu nie miały nic do powiedzenia, nie znały sytuacji.
Naprawdę nie wiedziałam już, co robić. Bałam się ponownie zaufać Durmowi, a Olek? Przecież nawet jeśli, to nie zasługuję na niego. On zrobił tyle dla mnie dobrego, a ja? Zachowywałam się jak świnia. Nie powinnam. W dodatku... Tyle razy go zraniłam... A on mimo to...

- Melanie.. - usłyszałam cichy głos narzeczonej mojego brata. Oderwałam wzrok znad książki. Trzymała na rękach moją córeczkę, uśmiechając się do niej promiennie. - I jak...?
- Nijak - westchnęłam. - Nic już nie wiem. Kocham ich obu, w dodatku tym samym rodzajem miłości... - jej oczy rozbłysły. Co ja... O cholera. Przyznałam się...
Wreszcie to zrozumiałam. Kocham Alessandro. Erika także.. Nie umiem wybrać, a strata któregoś z nich będzie miała okropne skutki. Z Schoepfem już raz tak miałam, a drugi nie chcę...
- Czułaś to już do Alessandro wcześniej? Kiedy jeszcze się nie znałaś z Erikiem? - wypytywała.
- Nnie... Chyba. Ale jeśli wtedy bym go kochała tak, jak teraz, to bym nie opuściła go, prawda?
- Melcia...
- Steph, ja naprawdę nic nie wiem. Olek jest taki kochany, troszczy się, a Erik... Walczy o nas.
- Ale już coraz mniej, nie widzisz tego?
- Ma też swoje życie w Dortmundzie... - jak głupia broniłam go.
- Więcej czasu go nie ma, jak jest. A Alessandro? Jest tu prawie cały czas. Nie widzisz tego?
- Widzę. Wszystko widzę...
- Chyba nie tak, jak powinnaś.
- Nie chcę ich obu stracić...
- Nie stracisz, po prostu musisz porozmawiać z każdym z nich z osobna, a potem odbyć wspólną rozmowę. Muszą wiedzieć, na czym stoją. A Ty musisz być na to gotowa. I zdecydowana. Bo nikt nie będzie odpowiadał za Twoje błędy, tylko Ty. A przy okazji możesz zranić kilka osób - docierało to do mnie. Muszę być pewna... Czyli teraz całkowicie odpada. Nic nie wiem. Mam totalną pustkę. Potrzebuję czasu, muszę to przetrawić. Dokładnie zrozumieć. I porozmawiać.

~*~E~*~

Już nie wiem co robić. Walczyć o Melanie, czy nie? Widzę, że sama się waha, nie wie, co robić. No i ten Alessandro...
Chłopacy z BVB dalej chcą, abym się nie poddawał. A ja? Nie mam już siły.

Wpatrywałem się w moją małą księżniczkę myśląc, co mam zrobić. Grzecznie spała, spokojnie oddychając. Melanie była w swojej sali, nawet nie wiedziała o mojej wizycie.
- Oh, Erik... - usłyszałem jej głos. Powoli się odwróciłem i ujrzałem tę twarz. Moje serce momentalnie zabiło trzy razy szybciej. O tak, kocham ją i nie chcę się poddać.
Podniosłem się i podszedłem do niej. Lekko się uśmiechała, a jej oczy uważnie mnie lustrowały. Stanąłem jakieś trzydzieści centymetrów przed nią. Czułem te przyjemne prądy, które mnie ciągnęły już rok temu. I dalej to robią.
Postawiła nieśmiały kroczek do przodu, chwytając moje dłonie. Spojrzałem zaskoczony na nią, grymas radości dalej nie schodził z jej twarzy.
- Podjęłam decyzję - wyszeptała. Poczułem suchość w gardle, moje serce stanęło, a oczy szeroko się rozwarły. Tymczasem ona przybliżała się do mnie coraz bardziej i bardziej... Aż wreszcie nic nas nie dzieliło...
Ująłem jej twarz w swoje dłonie i ostrożnie musnąłem jej usta. Wplotła palce w moje włosy i... I wtedy zaczęło się piekło. Zamiast Melli całowała mnie... Julia.
- Wiedziałam, że nie warto Ci wierzyć! - moich uszu dotarł zrozpaczony głos panny Weihrauch.
I wtedy to się obudziłem, zlany potem. To zwykły sen. Tfu, jaki sen. Koszmar. Który swoją podobną wersję miał już jakiś czas temu... Teraz nie może się to powtórzyć. Nie może. To by zniszczyło moje szanse u niej, a także ją samą.

~*~M~*~

Kierowałam się do sali, gdzie dalej leżała moja córeczka. Minął już tydzień od jej narodzin, a ona jeszcze musi tu przebywać... Oczywiście, tak jak się spodziewałam, ktoś u niej był. Olek. Był tam tak często...
Po cichutku tam podeszłam, chcąc posłuchać o czym do niej mówi. Nie żebym była jakaś ciekawska... Po prostu lubiłam słyszeć dźwięk jego głosu... Był taki uspokajający...
Na moje szczęscie nawet mnie nie zauważył.
- Obiecywałem to Twojemu wujkowi, cioci, tak teraz obiecuję to Tobie, malutka - szepnął, przejeżdżając dłonią po jej policzku. Co on takiego obiecywał...? - Tym razem się nie poddam, będę walczył o szczęście. Tylko trzeba przekonać Twoją mamusię, że tatuś już tak nie szaleje na jej punkcie. Widziałem go ostatnio z jakąś dziewczyną w bufecie... - co? Alessandro, o czym Ty do cholery gadasz?
On... On chce walczyć. O mnie. O nas. O wszystko... Brzmiał tak pewnie, prawie jak nigdy. Czyli to wszystko robił nie po to, bym się rozstała z Durmem, tylko bym zrozumiała, że on też gra tu ważną rolę.
Powoli się wycofałam. Muszę odetchnąć świeżym powietrzem. Pomyśleć... Przy wejści wpadłam na kogoś. Z początku myślałam, że to mój brat, ale nie... Niclas, kolega Alessandro. Uderzająco podobny do Patricka.
- Oh, przepraszam! - uśmiechnął się promiennie.
- Nic się nie stało, powinnam się rozglądać bardziej... Do Alessandro idziesz?
- Hmmm... Nie tylko do niego. Chciałbym także porozmawiać z Tobą - spojrzałam na niego zaskoczona. Ze mną? O czym, skoro się praktycznie nie znamy?
- Chodźmy do mnie... - odparłam niepewnie.
Wróciliśmy na salę. Usiadłam na łóżku, a on ustał w jego nogach i oparł dłonie na wezgłowiu.
- Wiem, że to trochę dziwne, że chcę z Tobą rozmawiać, skoro praktycznie nic o tym nie wiem, ale... - z początku mówił nieskładnie, starał się ułożyć swoją wypowiedź tak, by wreszcie do mnie dotarła. - Melanie. Nie wiem, jaka jest między Wami sytuacja, nie wiem, co stoi naprzeciw temu, bo Alessandro za nic w świecie nie chce się otworzyć, ale... Każdy głupi widzi to, że on Cię kocha. Ciebie i Twoje dziecko. W szafce ma pełno Waszych zdjęć, często wymsknie mu się coś o Tobie... A tak zachowuje się zakochany człowiek, nie sądzisz?
Patrzyłam się na niego z rozwartymi powiekami. Zatkało mnie i to bardzo. Wszyscy to widzą. Wszyscy...
- Robisz i jemu, i sobie krzywdę tak postępując. Widać, że coś ciągnie, a z drugiej strony powstrzymuje...
Spojrzał w stronę drzwi, przegrywając swoją wypowiedź. Stał w nich Olek. Zacisnęłam wargi, a Fuellkrug spojrzał na mnie znacząco. Melanie, myśl...

_________________________
Witam Was serdecznie w ostatni dzień wolności przed więzieniem zwanym szkołą.
Jak po rozdziale? Dalej jesteście za swoimi faworytami, czy powoli się przełamujecie?

Misia będzie wniebowzięta, widząc tę fotografię :D :* 

P.S. do końca tego opowiadania zostało... sześć rozdziałów + epilog :)