Piętnaście - Zawsze możesz na mnie liczyć

Sierpień, 2014

Obudziły mnie dziwne pikania. Powoli otworzyłam oczy i przed oczami zagościł mi widok szpitalnej sali. Żyję. A moje maleństwo? Dotknęłam brzucha. Dalej był wypukły. Czyli raczej nic z nim nie jest...
- Melanie, córuś... - szepnęła moja mama, wchodząc do sali. - A ten znowu... - zerknęła na Durma, który drzemał na fotelu z tyłu.
- Mamuś... Co z maleństwem?
- Jest dobrze - usiadła na łóżku obok. Dotknęła mojej dłoni, która dalej leżała na nim. - Na szczęście nic złego z nim nie jest. Skarbie... Co się stało, że wylądowałaś w szpitalu?
- Umm... - odwróciłam głowę, nie chciałam, by widziała zbierające się w oczach łzy. - Nie chcę o tym rozmawiać... Długo byłam nieprzytomna?
- Cały dzień... - Erik obrócił się na siedzisku i powoli otworzył oczy. - Zostawię Was samych... Przyjdę potem - cmoknęła mnie w głowę i wyszła z sali.
Między mną, a...moim byłym nastała cisza.
- Jak...jak się czujesz? Lekarz mówił, że dziecku nic się nie stało i... Że masz uważać na siebie.
- Bywało lepiej - szepnęłam, patrząc się w kołdrę. - Wiesz, że to wszystko skończyłeś? - zapytałam po chwili uciążliwej ciszy.
- Przepraszam... Nie potrafię nic innego powiedzieć, prócz tego, że ona zaczęła swoją gierkę...
- A Ty tak łatwo się dałeś. Erik... Nie brnij, proszę Cię.
- Czyli... To koniec?
Przygryzłam wargi i spojrzałam na niego ze smutkiem w oczach. Powoli zatwierdziłam. Jeśli zrobił to raz, to skąd będę mieć pewność, że nie zrobi tego znowu?
- A dziecko?
- Ono będzie Twoje, tego nie ukryjesz. Chyba że... Nie przyznasz się do ojcostwa - momentalnie zbladł.
- Nie zrobiłbym tego. Ono zawsze będzie moje. Nawet... Jeśli nie będziemy razem.
- Nie będziemy razem, sam to skończyłeś.
- Dlaczego...
- Nie, Erik. To koniec - starałam się zabrzmieć pewnie. Przymknął oczy, a pojedyncza łza wypłynęła z jednego z nich. Zacisnęłam wargi. Kocham go, do cholery, ale nie mogę. To boli...
Powoli się podniósł z fotela i kucnął przede mną.
- Daj mi chociaż ostatni raz posmakować Twoich ust.. - złapał mnie za rękę i spojrzał w oczy. Nic nie mówiłam, co wziął za przyzwolenie. Pochylił się nade mną i ostrożnie pocałował. Resztką silnej woli wstrzymałam się od odwzajemnienia czułości. - Zawsze będziesz w moim sercu, pamiętaj..
Odsunął się ode mnie i ruszył do wyjścia.
- Kocham Cię - usłyszałam, nim drzwi się zamknęły. Odetchnęłam głęboko kilkakrotnie. To nie tak miało być... Wszystko miało być inaczej...
Strużki łez popłynęły po moich policzkach. Miał być tym na całe życie, miał być mężem, przyjacielem i kochankiem w jednym... A teraz? Zostałam sama z moją małą dzidzią, zraniona...
- Mel... - usłyszałam głos brata. Szedł w stronę łóżka. Zajął miejsce, które chwilę temu opuścił Durm. - Wrócisz do Monachium, prawda?
- Nie wiem, nic nie wiem... Nie chcę zostać w Dortmundzie, ale nie chcę także rodzicom znowu zwalać się na głowę... Ale muszę być w pobliżu, chce być jego ojcem.
- Wiesz... Możesz zamieszkać w takiej miejscowości, gdzie będziesz mieć i do nas, i do niego trochę krócej niż sześć godzin...
- Polecasz coś?
- Norymberga? - zasugerował bez zastanowienia.
Zamyśliłam się chwilę. Jeśli dobrze pamiętam, jest to w pobliżu Monachium, więc do rodziny miałabym blisko. A Erik? W sumie... Jeśli będzie mu zależeć, to pokona tę trasę, prawda?
- Pomógłbyś mi z ogarnięciem mieszkania i pracy?
- Jasne, że tak. Przecież wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.
- Dzięki brat - delikatnie przytulił mnie do siebie.
- Od czego ma się starszych braci?
- Weihrauch... Jesteś niewiele starszy.
- I tak mnie kochasz - wyszczerzył się. Drzwi się lekko uchyliły, a w nich stanęła Stephanie.
- Witaj, robaczku - rzekła, wchodząc do środka. - Patriiiiś, misiu, jak możesz to wyjdź.
- Skuteczna próba podlizania - złożył na jej ustach pocałunek. - Rozumiem, babskie sprawy... - wstał i niemal z prędkością światła opuścił pokój.
- Steph, rozmawiałaś z nim?
- Nie nazwałabym tego rozmową, ale miałam wielką chęć obić mu tę buźkę - odparła hardo.
- Jaka bojowa się zrobiłaś - zaśmiałam się, ona także.
- Nie było Cię trochę u nas, to widzisz, pozmieniało się. Właśnie... A jak maluszek?
- Na razie jest spokojny, pewnie odpoczywa po wczorajszym... - zmarkotniałam, a ona pogładziła mnie po brzuchu.
- Nie martw się, wszystko się jeszcze ułoży, potrzebujesz czasu i... I odpowiedniejszej osoby. Jak widać Durm się na to nie nadawał, skoro potrafił Ci to zrobić.. - z każdym jej słowem coraz ciężej było mi się wstrzymywać przed płaczem. - Słonko, nie płacz, nie warto.
- Jak mam nie płakać, skoro zostałam z tym sama?
- Nie jesteś i nie będziesz! Zawsze możesz na nas liczyć, wystarczy Twój telefon i pojawimy się w przeciągu godziny... Patrick Ci sugerował Norymbergę, tak?
- Mhm...
- Wspaniałe miejsce, mówię Ci. Blisko do nas... Będzie dobrze! - ostrożnie mnie przytuliła.
- Dziękuję, że jesteście - szepnęłam, wtulając się w nią.

~*~A~*~

Wracałem właśnie z treningu, gdy dostałem telefon. Patrcik. Miał zadzwonić dopiero wieczorem... Coś się stało poważnego? Moje serce gwałtownie się zatrzymało, gdy odbierałem połączenie.
- Halo...? - odezwałem się cicho.
~ Ten kretyn... Brak mi na niego słów ~ nigdy nie słyszałem go tak oburzonego. Nawet wtedy, gdy mówił o wszystkim na temat Durma.
- Jaki kretyn? Kto? - pytałem, jak głupi.
~ Durm. Zdradził Mel z jakąś pindzią... U nich w domu!
- Że co?! - w moim głosie dało się usłyszeć zdziwienie. I wściekłość. Jak tak można skrzywdzić kobietę marzeń?!
~ Tak, to co słyszysz ~ też ciężko było mu uwierzyć. Chociaż słychać było, że z drugiej strony się cieszył. ~ Ale mam dla Ciebie dobrą wiadomość.
- Jaką...?
~ Prawdopodobnie przeprowadzi się do Norymbergi ~ nie powiem, że się nie ucieszyłem. Moja mała księżniczka w pobliżu mnie? O boże ~ Tylko wiesz... Uważaj, możesz się nieźle zdziwić.
- Myślisz, że... Że mam jeszcze jakieś szanse?
~ Alessandro ~ westchnął. ~ Czemu nie wierzysz w siebie? Mam byś optymistą za nas dwóch?
- Wiesz, że nie chcę robić sobie głupich nadziei.
~ Na razie to musisz zrobić wszystko, by o nim zapomniała. Reszta sama przyjdzie.


_______________
Ew, bo zaczną brać mnie wyrzuty sumienia XD ale spokojnie, chyba mi przejdą niebawem :v Liczę, że się podoba i widzimy się za tydzień ^^.