Czternaście - Przepraszam...

Sierpień, 2014

Wybiegłam z domu ze łzami w oczach i wpakowałam się do samochodu. Nie mogę w to uwierzyć... Tyle mi obiecywał, że stworzymy ze sobą rodzinę, że wychowamy naszego maluszka i nie tylko go... A on... On to zniszczył.
Odetchnęłam głęboko kilkanaście razy, miałam się przecież nie denerwować. Ale... Nie potrafię...
Siedziałam w zgaszonym samochodzie dopóki z moich oczu nie przestały lecieć łzy. Potem... Pojechałam do Jonasa.
- Jezu, Melanie, co się stało?! - krzyknął, gdy tylko mnie zobaczył przed drzwiami.
- Erik... - jęknęłam, znowu zalewając się łzami. Przytulił mnie do siebie. Po chwili wprowadził do środka a na koniec posadził na kanapie.
- Mów, co się stało - rzekł, kucając przede mną.
- On... On mnie zdradził...
- Ty nie mówisz poważnie - nie mógł w to uwierzyć. Ja tak samo.
- Też w to nie mogę uwierzyć... - znów znalazłam się w jego uścisku, a łzy moczyły jego ramię. Sam nie wiedział, co powiedzieć. Durm sprawiał wrażenie całkiem innego... Ale cóż, pozory mylą...
- Nie płacz, tylko sobie i małemu szkodzisz.
- Mieliśmy być szczęśliwą rodziną, a teraz? Co ja mam zrobić?
- Najpierw... Musisz z nim pogadać.
- Nie chcę - jęknęłam.
- Do Twojego brata nie zadzwonię, bo chyba go zabije - ta wizja... teraz nie wydawała się taka zła.
- Nie, zadzwońmy - pociągnęłam nosem, a on mnie puścił.
- Mimo tego, co się stało, to on nie jest warty zginięcia z ręki Patricka.
- Mam to gdzieś - wyciągnęłam z kieszeni telefon i wybrałam numer do bliźniaka. Wybrałam opcję "połącz" i czekałam na odzew z jego strony, jednocześnie próbując znaleźć siły, aby w miarę normalnie rozmawiać.
~ Halo? ~ usłyszałam po raptem dwóch sygnałach.
- Patrick, potrzebuję Cię, jak najszybciej. Przyleć do Dortmundu o nic nie pytaj - wyrzuciłam na jednym tchu.
~ Mel...
- O nic nie pytaj - szepnęłam, czując, że już dłużej nie wytrzymam walki z płaczem. Nie czekałam na odpowiedź i się rozłączyłam.
Położyłam telefon na szafce i podeszłam do okna.
- I jak?
- Nie wiem, ale raczej przyleci. Mimo że był przeciwny mojej wyprowadzce... To nadal jest moim bratem starszym ode mnie o kilka minut - zaśmiał się krótko.
- Co chcesz teraz zrobić? - po chwili spytał poważnie.
- Raczej to skończę.
- On Cię kocha - miał zamiar stać za nim murem?
- Gdyby mnie kochał, by tego nie zrobił.
- Melli... - miał mnie opieprzyć, ale przerwał mu dzwonek do drzwi. Odszedł, pewnie otworzyć. - Cholera - usłyszałam chwilę potem.
Powoli obróciłam się w stronę wejścia i momentalnie zamarłam. Do salonu przepychał się Erik, w dodatku cały zapłakany. Nie wpuszczał go Jonas, silnie go trzymając.
Zerknęłam na Hoffiego, wskazywał oczami, bym uciekła na lewo. I tak zrobiłam. Wpadłam do pierwszego pomieszczenia i szczelnie zamknęłam drzwi. Osunęłam się po nich i próbowałam się objąć rękoma kolana, ale brzuszek trochę mi w tym przeszkadzał. Zrezygnowałam i opuściłam nogi.
- Jak dobrze, że nie ma Ciebie jeszcze na tym świecie Mały... - szepnęłam do brzucha.
- Melli, skarbie, posłuchaj mnie - jęknął Erik. - Ja... Ja nie chciałem... Jest mi cholernie wstyd, kocham tylko Ciebie, ona jest dla mnie nikim!
- Nie mów tak do mnie! - syknęłam. Chciałam wstać, ale na drodze stanął mi ból brzucha... Krzyknęłam.
- Jona! Coś się dzieje!
- Melanie, otwórz te drzwi! - do wymiany dołączył się Hoffmann. Złapałam się za brzuch, ból był niemiłosierny. Coś się dzieje z moim maleństwem...
- Ja... Nie mogę urodzić... - oczy zaszły mi mgłą. Jako ostatnie zapamiętałam to, że osunęłam się na podłogę...

~*~E~*~

Nie spodziewałem się, że Julia do tego się posunie... Chciała, abym z nią porozmawiał, to proszę bardzo, wpuściłem ją. Wiedziałem, że to ona odwalała z tymi wiadomościami. Było już tyle czasu spokoju...
Wytłumaczyła mi to wszystko na spokojnie. Wybaczyłem jej, w końcu każdy popełnia błędy. Obiecała, że już na zawsze odsunie się od nas, zniknie z naszego życia. A ja głupi w to uwierzyłem. Nie wywęszyłem podstępu... Starałem się wstrzymać przed jej głupimi zagrywkami, z początku udawało mi się, ale... Zresztą nie będę się tłumaczyć, po prostu nie potrafię. Byłem taki głupi w tamtym momencie... Jeszcze Melanie weszła jeszcze nie w porę... Gdy nas zobaczyła w dwuznacznej sytuacji... To był dla niej cios poniżej pasa.
Nie chciałem by się tak to potoczyło. Nie chciałem jej tego zrobić. Gdy moja była osiągnęła swój cel... Tak po prostu wyszła! Chyba nadal jej nie przeszła chęć uprzykrzania mojego życia.
Wiedziałem, że pojechała do Hoffiego, bo gdzie indziej? Nie pojechałem od razu, musiałem ochłonąć, pozbierać myśli... Chciałem na spokojnie porozmawiać...
Gdy pojechałem do przyjaciela, zaczęło się najgorsze... Nie chciała ze mną rozmawiać, zamknęła się w łazience.. A gdy zasłabła... Myślałem, że ich stracę już nieodwracalnie. Gdyby to, że Jonas zachował zimną krew... Lepiej sobie tego nie wyobrażać. Wybił szybę i otworzył zamknięte od środka drzwi. Leżała na zimnej podłodze, w dodatku nieprzytomna. Szybko wykręciłem numer na pogotowie i czekaliśmy na ich przybycie, prosząc boga, by nic im nie było.
Na szczęście szybko przyjechali i przetransportowali ich do szpitala. Mimo to... Dalej nie odzyskiwała przytomności. Lekarze powiedzieli, że dziecku nic nie jest, a jej stan jest stabilny. Siedziałem przy niej bez przerwy, nawet wtedy, gdy przyleciała jej rodzina zaalarmowana przez Jonasa.
- Co jej zrobiłeś - warknął rozwścieczony Patrick, gdy tylko mnie ujrzał. Za nim stała brunetka, gotowa w każdej chwili rzucić się na mnie z pięściami. Nie wiem, jakim cudem się wstrzymał przed tym, aby mnie pobić. Może to dlatego, że jesteśmy w miejscu publicznym?
- Ja... Nie potrafię tego wytłumaczyć...
- Zdążyłem się do Ciebie przekonać, a teraz? Nawet nie chcę Cię znać. Wyjdź stąd. Zniknij z jej życia.
- Nawet nie mam zamiaru. Może uda mi się jeszcze coś uratować...
- Nie masz już czego ratować. Sam to zjebałeś.
- Będziemy mieli dziecko, mam do niego pełne prawo.
- Prawo, które w każdej chwili można odebrać - Stephanie pierwszy raz zabrała głos.
- To wszystko zależy od Melanie, od tego, co zrobi. Jej słowo się tu liczy, nie Wasze - odwróciłem się na pięcie i wszedłem do sali, gdzie siedziała jej matka.
Bez słowa zająłem miejsce na fotelu, tuż za nią. Niemka odwróciła się do mnie przodem, ze łzami w oczach.
- Przepraszam... - wyszeptałem, sam czując słony płyn, spływający po policzkach.

___________

NARESZCIE. 

Nawet nie wiecie, jak cieszy mnie to, przebrnęłyśmy przez etap Erika XD Miało być jakieś wybuchowe zakończenie pierwszej części i jest! Beznadziejne też, ale to szczegół :D

Widzimy się w kolejnym :)