Jedenaście - Moje szczęście

Grudzień, 2013

Choinka od wczoraj ubrana, torba z naszymi rzeczami też przygotowana... Święta w drodze, mmm. Czeka nas sporo czasu drogi, a Erik, jak to on, stroi się przed lustrem. Szperałam w sieci, czekając aż wyjdzie.
- Hej panienko - powiedziałam, słysząc jego kroki. - Gotowy do wyjścia?
- No jasne - wstałam z kanapy i założyliśmy kurtki. Chwilę potem siedzieliśmy już w samochodzie, nastawieni na trzygodzinną podróż autem.
W radio leciały piosenki świąteczne, które śpiewaliśmy. Podróż ogólnie minęła świetnie, dużo rozmawialiśmy, opowiadał mi o swojej rodzinie...
Po trzech godzinach byliśmy w Primasens, rodzinnej miejscowości Durmiego. W porównaniu do Monachium, czy Dortmundu jest to niewielka miejscowość!
Pół godziny potem auto zatrzymało się przed niewielkim domkiem jednorodzinnym. Miał beżowe ściany i był cały udekorowany lampkami świątecznymi.
Durmi pomógł mi wysiąść i niemal od razu złapał za rękę. Do środka weszliśmy bez pukania. Dało się czuć zapach potraw na stół, a także choinkowych igieł.
- Dzień dobry! - zawołał glośno, by domownicy go usłyszeli.
- Kuchnia! - odpowiedział nam męski głos.Chłopak pomógł mi zdjąć kurtkę i udaliśmy się we wskazane miejsce. Przy stole siedział ciemnowlosy mężczyzna, krojąc warzywa, najprawdopodobniej do sałatki, a przy blacie stała kobieta w wysokim koku, coś mieszając.
Durmi chrząknął i jego rodzice oderwali się od swoich czynności.
- Dzień dobry - powiedziałam cicho. Państwo Durm podeszło do nas.
- Mamo, tato. To Melanie, moja dziewczyna - przedstawił mnie z wyraźną dumą w glosie. Uśmiechnęłam się do nich, a oni automatycznie to odwzajemnili.
- Miło nam Cię poznać - jako pierwsza zabrała głos jego mama. Miała bardzo, ale to bardzo ciepły to głosu. Niemal od razu zamknęła mnie w swoim uścisku. - Erik nam trochę o Tobie mówił!
- Serdecznie witamy - rzekł jego tata. Przyglądał się nam z odległości około pół metra.
Chwilę jeszcze mnie tuliła, po czym przerzuciła się na swojego syna.

Wieczorem wszystko już było gotowe. My, odświętnie ubrani, wyczekiwaliśmy pierwszej gwiazki. Stół pięknie udekorowany, zapełniony świątecznymi potrwami. Choinka, a pod nią kilka ozdobionych pakunków. Jego rodzice od nas dostaną wyjazd na tygodniowy urlop na Malediwy, do wykorzystania w wolnym czasie. Erik ode mnie ma dostać najnowszy krążek swojego ulubionego wykonawcy, jak do tej pory nigdzie nie był dostępny. Ha! Dla mnie nie ma nic niemożliwego.
Po podzieleniu się opłatkiem i spożyciu kolacji przyszedł czas na prezenty, których najbardziej oczekiwał właśnie mój chłopak. Przez całą kolację dyskretnie zerkał na choinkę, a dokładniej na to, co pod nią jest!
- Wesołych Świąt! - powiedzieliśmy razem, podając im ogromną kopertę. - Mamy nadzieję, że prezent Wam się spodoba.
Otworzyli kopertę, a ich oczom ukazał się voucher i wszystkie inne rzeczy związane z wyjazdem. Ich oczy rozszerzyły się do granic możliwości.
- Ale... Ale my nie możemy tego przyjąć... - wyjąkał mężczyzna, wsadzając wszystko z powrotem do środka.
- Musicie nawet! Nie ma zwrotów - zaśmialiśmy się, a oni westchnęli.
Erik od rodziców dostał rózgę, haha, ciekawe za co! Ja zaś dwie książki autostwa Stephena Kinga! Chyba im napomknął coś o tym. Na widok mojego prezentu dla niego zaczął piszczeć jak mała dziewczynka.
- Ale... Jakim cudem ją załatwiłaś?! - nawijał jak przejęty. - Nigdzie, podkreślam NIGDZIE nie była dostępna...
- Kochanie, dla mnie nie ma niczego niemożliwego - uśmiechnęłam się do niego ciepło, a on przytulił się do mnie taki uradowany. Chwilę potem wsadził mi do ręki niewielki pakunek.
- Nie zaszalałem, ale pochodzi to prosto z samego serca - wyszeptał, cofając się.
Rozwiązałam złotą kokardkę i rozerwałam papier w tym samym kolorze. Przed oczami miałam atłasowe, podłużne, czerwone pudełeczko. Otworzyłam je. W środku znajdowała się zawieszka w kształcie serca. Wyciągnął ją, ciągnąc za sobą długi, złoty łańcuszek. Nacisnął na nie, a serduszko się otworzyło. W środku... W środku były dwie daty i nasze zdjęcie. "13.08.13& 10.10.13". Dwa najpiękniejsze dni... Uśmiechnęłam się, czując łzy w oczach. Chłopak założył mi go na szyję, a ja odruchowo złapałam wisiorek i zerknęłam na niego.
- Kocham Cię - szepnęłam, a jego usta wygięły się ku górze, w czułym uśmiechu. Chwilę potem czułam już jego ciepłe wargi na swoich. Składał delikatne pocałunki, w których aż chciało się zatracić, ale świadomość, że jego rodzice są tutaj i patrzą się na nas skutecznie przekreśliła moje plany. Odsunął się i spojrzał na mnie wzrokiem pełnym miłości. Przemknęłam wzrokiem za niego, na państwo Durm. Patrzyli się na nas wręcz z uwielbieniem...

~*~A~*~

Te święta zdecydowanie należą do tych gorszych. Swoim zachowaniem odstraszałem i zniechęcałem do siebie innych i to w takim stopniu, że moja siostra po kilkunastu minutach ze mną miała dość.
- Alessandro, do cholery, co jest? - zapytała, siadając obok mnie na tarasie z kubkiem kakao.
- To - odpowiedziałem, pokazując jej telefon. Na widoku była moja Mel, w dodatku z nim. Tacy szczęśliwi... Aż do porzygu. - Moje szczęście w ramionach innego.
Spojrzała się na mnie smutno. Czuła mój ból, w końcu jesteśmy tak blisko, mimo tych kilometrów nas dzielących.
- Mały, przecież jest tyle dziewczyn...
- Ale ja chcę tylko Melanie. Żadna inna nie wchodzi w rachubę - zamilkłem. - W dodatku słyszałem o plotkach dotyczących mojej przyszłości w Monachium - spojrzała na mnie pytająco. - Debiut w pierwszej drużynie chyba jeszcze nie jest dla mnie, a nie chcą, bym się marnował. Ale najprędzej sprzedadzą mnie w letnim okienku transferowym.
- Chcesz odejść?
- Uwielbiam Monachium, to oni mnie ukształtowali tak, że kluby z lig wyżej chcą mnie u siebie, ale... Każde miejsce mi ją przypomina. Tym bardziej stadion - samo wspomnienie tego, jak się patrzyli na siebie... Boli. - Nawet nie wiesz, jak ciężko mi się tam gra.
Westchnęła cicho i pogładziła mnie po głowie.
- Czuprynka*, będzie dobrze - uśmiechnąłem się blado na dźwięk "ksywki". Chwilę posiedzieliśmy w ciszy, po czym mama zawołała nas na uroczystą kolację.

~*~E~*~

Wigilia minęła nam szybko. Po powrocie do domu z kościoła, zrobiłem nam herbaty i zabrałem je do sypialni, w której gościłem z Melli. Siedziała na łóżku, rozmawiając z kimś przez telefon.
- Też Was kocham... Wesolych Świąt - odsunęła aparat od ucha i przeniosła wzrok na mnie. Zająłem miejsce obok niej i podałem kubek. Upiła trochę i postawiła go na szafkę przy łożu.
- Nie myślisz, że łatwiej wrócić do Dortmundu, a potem polecieć do Monachium? - zapytałem.
- Wiesz... Też się nad tym zastanawiałam. Trudzić się cztery godziny w jedną stronę, a potem wracać sześć... - wzdrygnęła się. - Wolę się trzy poświęcić, a potem lecieć godzinę.
- Dobry pomysł - zgodziłem się. - Czyli z rana wyjeżdżamy?
- Tak. Tuż po śniadaniu - odsunęła kołdrę i wślignęła się pod nią. - Wypadałoby się wyspać, wiesz?
Wywróciłem oczami i schowałem się pod kołdrą.
- Dobranoc, Melli - szepnąłem, całując ją w czoło.


____________
*Schoepfi to po niemiecku "Czupryna" ;) 
Miałam być za tydzień, co nie? Ale wolę Was pomęczyć przez wakacje postami co tydzień :v Mam napisane do rozdziału numer dwadzieścia trzy, więc mogę szaleć :D
Udanych wakacji życzę :)